คุยกันก่อนอ่าน
นิยายที่ท่านถืออยู่ในมือตอนนี้ถูกแปลมาจากนิยายฉบับเก่าดั้งเดิมเรื่อง 'The Link' โดย Alan Edward Nourse, ค.ศ. 1963 ที่มีลิขสิทธิ์เป็นไปในแบบสาธารณะแล้วในปัจจุบัน แต่ถึงกระนั้น สำหรับนิยายเรื่องนี้ที่ 'ก็ ณ ก่อนนั้น' นำมาแปลและ/หรือปรับแปลงใหม่ก็จะได้รับการคุ้มครองตามกฎหมาย 'สงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537' โดยอัตโนมัตินับจากวันที่เผยแพร่
ติดตามกันบนโซเชียลมีเดียเพื่อรับข่าวสารล่าสุด!
Instagram: @niyayzap
Facebook: @NiyayZAP
🍁 ⍣⍣⍣ ราคาบน Apple อาจจะแตกต่างกันมาก แนะนำให้คุณนักอ่านเลือกโหลดผ่านทาง web 'MEBmarket' ที่นั่นคุณจะได้ราคาที่น่ารักกว่าและสามารถอ่านนิยายผ่าน Application ได้ตามปกติเหมือนเดิมนะคะ ⍣⍣⍣ ขอบคุณล่วงหน้าสำหรับทุกโหลดค่ะ 🍁
The Link : เส้นทางเชื่อมโยง
by Alan Edward Nourse
II…… .⋆｡✫˚
ถนนเบื้องล่างหน้าต่างวงรีสว่างจ้า ว่างเปล่าและเงียบสงัด ไม่มีลมหายใจสักลมหายใจพัดเข้าไปในเมือง ราฟดินจ้องมองออกไปด้วยความเงียบอันขมขื่น
“ใช่ เราสามารถหนีไปได้ เหมือนกับที่เราเคยทำมาตลอด หลังจากที่เราทำงานหนักและประสบความสำเร็จมากมายที่นี่ เราจะต้องเผาเมืองและหนีไปอีกครั้ง” เสียงของเขาเงียบหายไป เขาจ้องมองไปที่เนห์มอน มองหาคำตอบและความมั่นใจบางอย่างที่ใบหน้าของชายชรา แต่เขาไม่พบคำตอบที่นั่น มีแต่ความโศกเศร้า “คิดถึงคอนเสิร์ต มันใช้เวลานานมาก แต่ในที่สุดเราก็เข้าใกล้เป้าหมายสูงสุดแล้ว” เขาชี้ไปที่แผ่นเสียงที่ตอบสนองต่อความคิดที่เรียงรายอยู่บนผนัง ซึ่งเป็นแผงที่ทำให้นักเต้นเป็นภาพลวงตาได้ “คิดถึงความสวยงามและความสงบสุขที่เราพบที่นี่”
“ข้ารู้ ข้ารู้ดีแค่ไหน”
“แต่ตอนนี้พวกนักล่ากลับมาอีกครั้ง และเราก็ต้องหนีไปอีกครั้ง” ราฟดินจ้องไปที่ชายชรา ดวงตาของเขาก็สว่างวาววับขึ้นอย่างกะทันหัน “เนห์มอน เมื่อข้าเห็นเรือเหล่านั้น ข้าก็เริ่มคิด”
“ลูกชาย ข้าใช้เวลานานหลายปีในการคิด”
“ไม่ใช่สิ่งที่ข้าคิด” ราฟดินนั่งลง จับมือเขาด้วยความตื่นเต้น “พวกนักล่ามาและเราก็หนี เนห์มอน ลองคิดดูสักครู่ เราวิ่ง เราวิ่ง และเราก็วิ่ง วิ่งหนีจากอะไร? เราวิ่งหนีจากพวกนักล่า พวกเขากำลังตามล่าเรา พวกนักล่าพวกนี้ พวกเขาไม่เคยเจอเราเลย เพราะเราวิ่งหนีโดยตลอด เราฉลาด เราโชคดี และเรามีวิถีชีวิตที่พวกเขาไม่มี ดังนั้น เมื่อใดก็ตามที่พวกเขาเข้ามาใกล้เพื่อจะเจอเรา เราก็วิ่งหนี”
เนห์มอนพยักหน้าช้าๆ "เป็นเวลาหลายพันปี"
ดวงตาของราฟดินเป็นประกาย “ใช่ เราหนี เราหลบ เราซ่อนตัวอยู่ใต้ก้อนหิน เราทำลายชีวิตของเราและถอนรากถอนโคนครอบครัวของเรา วิ่งหนีไปเหมือนสัตว์ที่หวาดกลัวในเงามืดของกลางคืนและความลับ” เขาสูดลมหายใจ และดวงตาของเขามองหาเนห์มอนด้วยความโกรธ “ท่านลอร์ด ทำไมเราต้องวิ่งหนี?”
ดวงตาของเนห์มอนเบิกกว้าง “เพราะเราไม่มีทางเลือก” เขากล่าว “เราต้องวิ่งหนี ไม่งั้นก็ถูกฆ่า เจ้ารู้เรื่องนั้น เจ้าเคยเห็นบันทึก เจ้าได้รับการสอนมา”
“ใช่ ข้ารู้ในสิ่งที่ข้าได้รับการสอนมา ข้าถูกสอนมาเมื่อนานมาแล้วว่า บรรพบุรุษในยุคแรกของเราเคยต่อสู้กับพวกนักล่า พ่ายแพ้ หนีออกไป และถูกไล่ล่า แต่ทำไมเราถึงต้องวิ่งหนีต่อไป? ครั้งแล้วครั้งเล่า เราถูกบีบต้อนจนจนมุมแล้วเราก็หันหลังหนี ทำไม? แม้แต่สัตว์ก็ยังรู้ว่า เมื่อพวกเขาถูกต้อนจนจนมุม พวกเขาต้องหันกลับมาสู้”
“เราไม่ใช่สัตว์” เสียงของเนห์มอนดังก้องราวกับแส้ฟาดอากาศ
“แต่เราสู้ได้”
“สัตว์ต่างหากที่สู้กัน เราไม่สู้ เราเคยต่อสู้ครั้งหนึ่ง เหมือนสัตว์ และตอนนี้เราต้องหนีจากพวกนักล่าที่ยังคงต่อสู้เหมือนสัตว์ต่อไป ปล่อยให้เป็นไปก็ได้ตามนั้น ปล่อยให้พวกนักล่าสู้กันต่อไป”
ราฟดินส่ายหัว
“ท่านหมายความว่า พวกนักล่าไม่ใช่มนุษย์อย่างเราหรือ?” เขาพูด “ท่านกำลังพูดว่าว่าพวกเขาเป็นสัตว์ เอาล่ะ เราฆ่าสัตว์เพื่อเป็นอาหาร ไม่ใช่หรือ? เราฆ่าเสือโคร่งในป่าเพื่อปกป้องตัวเอง ทำไมเราจึงจะไม่ฆ่าพวกนักล่าเพื่อปกป้องตัวเองล่ะ?”
เนห์มอนถอนหายใจยาวและยื่นมือไปหาชายหนุ่ม
“ข้าเสียใจ” เขาพูดอย่างอ่อนโยน “มันฟังดูมีเหตุผล แต่ก็เป็นตรรกะที่ผิด พวกนักล่าเป็นมนุษย์เหมือนกับเจ้าและข้า ชีวิตของพวกเขาแตกต่าง วัฒนธรรมของพวกเขาแตกต่าง แต่พวกเขาก็เป็นมนุษย์ และชีวิตของมนุษย์นั้นศักดิ์สิทธิ์สำหรับเรา เหนือสิ่งอื่นใด นี่คือพื้นฐานของการดำรงอยู่ของเรา หากปราศจากมัน เราก็จะเป็นพวกนักล่าด้วยเช่นกัน หากเราต่อสู้ เราก็ตาย แม้ว่าเราจะรอดชีวิตอยู่ นั่นคือเหตุผลที่เราต้องวิ่งหนีตอนนี้ และตลอดไป เพราะเรารู้ว่าเราต้องไม่ฆ่ามนุษย์"
** นิยายเรื่องนี้ถูกจัดทำขึ้นในแบบ eBook ที่คุณๆ สามารถโหลดอ่านกันได้ตลอด 24 ชั่วโมง กดที่นี่นะคะ **
