“เวลาก้าวไปข้างหน้า” พ่อมดชรากล่าวอย่างสงบ “เรามีชีวิตอยู่วันนี้; เราจะสนใจอะไรในวันพรุ่งนี้—หรือเมื่อวานนี้ล่ะ? วงล้อหมุนและประชาชาติต่างๆ ก็ขึ้นๆ ลงๆ; โลกเปลี่ยนแปลง และยุคสมัยกลับคืนสู่ความป่าเถื่อนและฟื้นคืนชีพอีกครั้งตามยุคสมัยอันยาวนาน…”
—THE MIRRORS of TUZUN THUNE [ROBERT E. HOWARD] —
คุยกันก่อนอ่าน
นิยายที่ท่านถืออยู่ในมือตอนนี้ถูกแปลมาจากนิยายฉบับเก่าดั้งเดิมเรื่อง 'The Link' โดย Alan Edward Nourse, ค.ศ. 1963 ที่มีลิขสิทธิ์เป็นไปในแบบสาธารณะแล้วในปัจจุบัน แต่ถึงกระนั้น สำหรับนิยายเรื่องนี้ที่ 'ก็ ณ ก่อนนั้น' นำมาแปลและ/หรือปรับแปลงใหม่ก็จะได้รับการคุ้มครองตามกฎหมาย 'สงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537' โดยอัตโนมัตินับจากวันที่เผยแพร่
ติดตามกันบนโซเชียลมีเดียเพื่อรับข่าวสารล่าสุด!
Instagram: @niyayzap
Facebook: @NiyayZAP
🍁 ⍣⍣⍣ ราคาบน Apple อาจจะแตกต่างกันมาก แนะนำให้คุณนักอ่านเลือกโหลดผ่านทาง web 'MEBmarket' ที่นั่นคุณจะได้ราคาที่น่ารักกว่าและสามารถอ่านนิยายผ่าน Application ได้ตามปกติเหมือนเดิมนะคะ ⍣⍣⍣ ขอบคุณล่วงหน้าสำหรับทุกโหลดค่ะ 🍁
The Link : เส้นทางเชื่อมโยง
by Alan Edward Nourse
I…… .⋆｡✫˚
เกือบจะพระอาทิตย์ตกดินเมื่อราฟดินบังคับยานให้ลดระดับลงสู่พื้นผิวโลกเป็นทางโค้งอย่างช้าๆ เหยียดแขนและขาของเขาออกไปเพื่อพยายามผ่อนคลายกล้ามเนื้อที่เมื่อยล้า และคาดเข็มขัดนิรภัยเพื่อการเตรียมตัวลงจอดอย่างระมัดระวัง; เบื้องล่างของเขาคือผืนป่าอันกว้างใหญ่ไร้ขอบเขต ที่ทอดเงาไปจนสุดสายตา ไกลออกไปหลายไมล์คือวงกลมสว่างไสวของสนามลงจอด และแสงระยิบระยับของเมืองที่อยู่ไกลออกไป ราฟดินมองไปทางเหนือของเมืองโดยหวังว่าจะได้ชมคอนเสิร์ตก่อนที่ยานของเขาจะถูกกลืนหายไปด้วยแสงไฟอันเจิดจ้า
เสียงกริ่งดังเบาๆ ดังก้องอยู่ในหูของเขา ราฟดินดึงความสนใจให้กลับไปอยู่ที่การปฏิบัติการลงจอด ถึงแม้จะยังคงมึนงงและสั่นคลอนจากการวาร์ป จิตใจของเขายังคงสับสนกับการเปลี่ยนแปลงอย่างฉับพลันและน่าเหลือเชื่อมาก เมื่อครู่ก่อน ท้องฟ้าเป็นผ้าห่มกำมะหยี่สีดำอันกว้างใหญ่ที่เต็มไปด้วยดวงดาว ทันใดนั้นเขาก็โฉบอยู่เหนือเมือง เพื่อเลื่อนไหลลงมาสู่แสงไฟและเสียงดนตรีอันแสนอบอุ่น ราฟดินตรวจสอบสวิตช์เพื่อให้มันอยู่ในที่ที่ถูกต้อง และรู้สึกถึงเสียงครางเบาๆ ของมอเตอร์ต่อต้านแรงโน้มถ่วงขณะที่ยานอวกาศเลื่อนเข้าหาท่าเทียบเพื่อลงจอด ยอดแหลมสูงของเรือลำอื่นๆ ตั้งตระหง่านขึ้นมาประจัญหน้ากับยานของเขา เป็นวงกลมหลายวงของเข็มเงินที่ชี้ขึ้นสู่ฟากฟ้า สักครู่ต่อมาพวกมันก็หดหายไปขณะที่พาหนะจากท้องฟ้าถูกยึดเข้าท่าเทียบจอดของมัน ซึ่งมันเคยพุ่งทะยานออกไปเมื่อวันก่อน
ด้วยการถอนหายใจ ราฟดินปลดเปลื้องตัวเองออกจากเบาะที่นั่ง หัวใจของเขาเต้นแรงด้วยความตื่นเต้น;
บางที เขาคิดว่าเขาตื่นเต้นเกินไป ใจร้อนเกินไปที่จะกลับบ้าน เพราะจิตใจของเขายังคงมึนงงจากการค้นพบอันน่าสะพรึงกลัวในระหว่างการเดินทาง
สถานีว่างเปล่าโดยสิ้นเชิงขณะที่ราฟดินเดินลงทางลาดเพื่อตรงไปยังรถรับส่ง เขาเช็คอินด้วยหุ่นยนต์ที่แวววาวเพื่อให้มันตรวจสอบและตอกบัตรที่โต๊ะ และเดินอย่างรวดเร็วข้ามพื้นขัดเงา แผ่นผนังเปล่งประกายสีน้ำเงินเข้มอมเขียวที่เคร่งขรึม ตัดด้วยประกายแวบวับและเคลือบทับด้วยสีแดงเข้ม สะท้อนความสับสนวุ่นวายในใจของเขาได้อย่างแม่นยำ
ไม่มีเสียงใดอยู่ในอากาศ แม้แต่เสียงกระซิบหรือสัญญาณของการอยู่อาศัยของมนุษย์ ความกระวนกระวายคืบคลานเข้ามาในใจเขาอย่างเลือนลางเมื่อเขาก้าวเข้าไปในสถานีขนส่ง ทันใดนั้น บทเพลงก็โชยเขา เสียงคอร์ดต่ำยาวอันแสนไพเราะที่ไม่อาจพรรณนาได้
ขึ้นๆ ลงๆ ตามสายลม เสียงกระซิบแห่งชีวิตอันไกลโพ้น....
คอนเสิร์ต แน่นอน คืนนี้ทุกคนคงจะไปดูคอนเสิร์ต และแม้จะอยู่ห่างออกไปสองไมล์ แต่ความไพเราะของเสียงประสานอันกลมกลืนของคนสี่ร้อยก็ล่องลอยไปในสายลม ราฟดินสลัดความกระวนกระวายออกไป; เขากระตือรือร้นที่จะละเลยข่าวร้ายอันเลวร้ายของเขา เอามันออกไปจากใจของเขาและเข้าร่วมกับคนอื่นๆ ในโรงละครขนาดใหญ่ที่ตั้งอยู่ลึกเข้าไปในเนินเขาทางด้านนอกเมือง แต่เขารู้โดยสัญชาตญาณว่าท่านเนห์มอนผู้คาดหวังการกลับมาของเขา คงจะไม่ได้ไปดูคอนเสิร์ต
ราฟดินนั่งรถรับส่งข้ามขอบของผืนป่ามุ่งหน้าสู่ความงามอันเจิดจ้าของเมือง ราฟดินตั้งสมาธิ พยายามทำจิตใจให้ปลอดโปร่งจากความตกใจและความสยดสยองที่เขาพบระหว่างการเดินทาง เส้นโค้งและยอดแหลมของป้ายเรืองแสงส่องผ่านเขาไป สว่างไสวด้วยเฉดสีนับล้าน เขาตระหนักว่าทั้งชีวิตของเขาพัวพันกับความงดงามของเมืองที่น่าอัศจรรย์แห่งนี้ ทุกสิ่งที่เขาเคยหวังหรือใฝ่ฝันล้วนได้รับการปกปักไว้ที่นี่ ท่ามกลางจังหวะอันแปรเปลี่ยนของสีสัน รูปทรงและเสียงเพลงที่เปลี่ยนแปลงตลอดเวลา และเวลานี้ เขาเองก็รู้ดีว่าอีกไม่นานเขาจะได้เห็นเมืองอันเป็นที่รักของเขาลุกเป็นไฟอีกครั้ง กลายเป็นเปลวไฟและเถ้าถ่านในอนุสรณ์สถานอันน่าสะเทือนใจสำหรับความกลัวอันเก่าแก่ของผู้คนของเขา
รถรับส่งคันเล็กๆ จอดลงอย่างแผ่วเบาบนลานระเบียงสีเขียวใกล้ใจกลางเมือง อาคารหลังนี้เป็นสุดยอดผลงานศิลปะ ผนังโค้งมนเรียบเนียนและเส้นสายงดงาม ประตูเปิดกว้างด้านทิศใต้เพื่อรับแสงแดดอ่อนโยนและสายลมอบอุ่น ราฟดินก้าวเดินบนพรมหนานุ่มบนลานระเบียง บนนี้มีเสียงดนตรีอีกแบบหนึ่ง ดนตรีที่แตกต่าง ดิบเถื่อน ราวกับเสียงที่เพ้อฝันหมุนวนอย่างใกล้ชิดและลึกซึ้งยิ่งขึ้น ประตูรูปไข่เปิดออกต้อนรับเขา และเขาหยุดชะงักสั้นๆ ตะลึงไปชั่วขณะด้วยความงามอันยิ่งใหญ่ตระการตาภายในห้องโค้งเพดานสูงที่ครอบงำจนเขาแทบตั้งตัวไม่ติด
หญิงสาวผมสีแดงราวกับสีของเปลวไฟเพิ่งก่อใหม่กำลังเต้นรำด้วยความงดงามอันน่าหลงไหล และการแรมราที่ตราตรึง ร่างกายของเธอเคลื่อนไหวเหมือนคลื่นลมตามเสียงดนตรีที่ดังก้องไปทั่วห้องที่ขับขานด้วยเสียงอันสั่นพร่า ประกายความงดงามของเธอนั้นช่างวิจิตรเลอเลิศ ทุกท่วงท่า ทุกอิริยาบถ ทุกการเคลื่อนไหวที่พลิ้วไหวกลายเป็นซิมโฟนีแห่งความสมบูรณ์แบบไร้ที่ติขณะที่เธอร่ายรำไปตามเสียงดนตรี
"ท่านเนห์มอน!"
นักเต้นเหวี่ยงศีรษะของเธอกลับมามองที่เขาอย่างรวดเร็ว ดวงตาเบิกกว้าง ร่างกายของเธอกลายเป็นน้ำแข็งทื่ออยู่กลางอากาศ จากนั้นเธอก็หายไปในทันที เหลือเพียงภาพเลือนลางของเส้นผมสีเพลิงของเธอเท่านั้น ดนตรีช้าลง เพลงร้องและบรรเลงเบาลง และราฟดินก็เห็นชายชรารออยู่ภายในห้อง
เนห์มอนลุกขึ้น ใบหน้าซูบผอมและผมสีดอกเลาขัดแย้งกับการเคลื่อนไหวอันคล่องแคล่วของร่างกายของเขา เขาเดินไปข้างหน้าด้วยรอยยิ้ม ตบไหล่ราฟดิน และจับมือเขาอย่างอบอุ่น
“เจ้ามาสายเกินไปสำหรับคอนเสิร์ต—น่าเสียดาย คืนนี้มิชาน่าเป็นเจ้าภาพแห่งเสียงดนตรี และคนทั้งเมืองก็อยู่ที่นั่น”
คอของราฟดินตีบแน่นขณะที่เขาพยายามยิ้ม
“ข้าต้องแจ้งให้ท่านทราบ” เขาพูด “พวกมันกำลังมา เนห์มอน! ข้าเห็นพวกมันเมื่อชั่วโมงที่แล้ว”
เสียงเพลงสุดท้ายที่ดังแว่บขาดสะบั้นลงอย่างกะทันหัน ราวกับแก้วที่แตกเป็นชิ้นบนหิน ห้องนั้นยังคงนิ่งงันราวความตาย ลอร์ดเนห์มอนสำรวจดูใบหน้าของชายหนุ่ม จากนั้นเขาก็หันหลังกลับโดยไม่สามารถปิดบังความเศร้าโศกและความเจ็บปวดในดวงตาของเขาได้ทั้งหมด
“แน่ใจหรือ? เจ้าไม่ได้เข้าใจผิดไปนะ?”
“ไม่มีโอกาส ข้าพบร่องรอยการจากไปของพวกมันในหลายๆ แห่ง จากนั้นข้าก็เห็นพวกมัน กองเรือทั้งหมดของพวกมันมีหลายร้อยลำ พวกมันกำลังมา ข้าเห็นพวกมัน”
“พวกมันเห็นเจ้าหรือเปล่า?” เสียงของเนห์มอนเองก็เฉียบคม
“เปล่า ไม่เลย วาร์ปเป็นสิ่งมหัศจรรย์ ด้วยมัน ข้าสามารถไปมาได้ภายในพริบตา แต่ข้าสามารถเห็นพวกเขาได้ในพริบตานั้นเช่นกัน”
“แล้วมันไม่ใช่ใครคนอื่นได้ใช่ไหม?”
“จะมีใครสามารถสร้างเรือแบบนักล่าได้อีก?”
เนห์มอนถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย
“ไม่มีใครที่เรารู้จัก” เขาเงยหน้าขึ้นมองชายหนุ่ม “นั่งลงสิลูกชาย นั่งลง ข้า—ข้าแค่ต้องจัดเรียงความคิดใหม่สักหน่อย พวกมันอยู่ที่ไหน? ไกลแค่ไหน?”
“เจ็ดปีแสง” ราฟดินกล่าว “ท่านนึกภาพออกไหม? แค่เจ็ดปีแสงแล้วมุ่งตรงมาทางนี้ พวกมันรู้ว่าเราอยู่ที่ไหน และกำลังจะมาอย่างรวดเร็ว” ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว “พวกมันไม่ควรจะหาเราเจอและเจอเราเร็วขนาดนี้ได้ เว้นแต่พวกมันเองก็ค้นพบวาร์ป และรู้ด้วยว่าจะใช้มันอย่างไรในการเดินทาง”
ลมหายใจของชายชราขาดหายอย่างรวดเร็ว และความตื่นตระหนกก็ปรากฏอย่างชัดเจนยิ่งในดวงตาของเขา
“เจ้าพูดถูก” เขาพูดเบาๆ “หกเดือนที่แล้ว พวกมันอยู่ห่างเราออกไปแปดร้อยปีแสง ในพื้นที่ห่างไกลจากเราโดยสิ้นเชิง ตอนนี้เหลือเพียงเจ็ดปีแสงเท่านั้นในเวลาหกเดือน พวกมันก็เข้ามาใกล้ขนาดนี้”
หน่วยสอดแนมมองดูเนห์มอนด้วยความสิ้นหวัง
“แต่เราจะทำอย่างไรได้ล่ะ? เรามีเวลาเพียงไม่กี่สัปดาห์ หรืออาจจะเป็นไม่กี่วันก่อนที่พวกมันจะมาถึงที่นี่ เราไม่มีเวลาสำหรับการวางแผน ไม่มีเวลาเตรียมตัวรับมือพวกมัน เราจะทำอะไรได้บ้าง?”
ห้องนั้นเงียบงัน ในที่สุด ผู้นำสูงอายุก็ลุกขึ้นยืนอย่างเหนื่อยล้า เศษเสี้ยวของชีวิตหกร้อยปีปรากฏบนใบหน้าของเขาเป็นครั้งแรกในรอบศตวรรษ
“เราสามารถทำในสิ่งที่เราเคยทำมาเสมออีกครั้ง เมื่อนักล่ามา” เขากล่าวอย่างเศร้าโศก “เราสามารถหนีไปได้”
** นิยายเรื่องนี้ถูกจัดทำขึ้นในแบบ eBook ที่คุณๆ สามารถโหลดอ่านกันได้ตลอด 24 ชั่วโมง กดที่นี่นะคะ **
